Ben ik een pessimist?

leanne-magazine-mint-mindfulnes-cursus-deel2

De tijd vliegt. Week na week rijgt zich aan elkaar en voor je het weet is het jaar voorbij. Zonde, want je leeft maar één keer. Op zoek naar een manier om uit die jachtige ‘bubbel’ te komen, schreef ik mij in voor een christelijke variant van een cursus mindfulness. Niet zweverig, volgens therapeut en coach Geke Boeringa. Mooi, daar houd ik van.


De komende weken duikt Leanne in de wereld van mindfulness. Onder begeleiding van therapeut Geke Boeringa leert ze ‘leven met aandacht’. Dit is deel 2 van de miniserie. 


Linkervoet
Languit installeer ik me op de bank. De stem van coach Geke galmt door de kamer. “Richt je aandacht op je linkervoet.” Zo hard mogelijk denk ik aan mijn linkervoet. Wat voel ik? Steenkoude voeten. Misschien had ik toch een plaid moeten pakken. Eigenlijk moet ik ook nog stofzuigen straks. Focus, linkervoet. Ik hoor niks meer, draait de cd nog wel? Oh, toch wel. Linkervoet. “Ga met je aandacht naar de linkeronderbeen.” Ik graai snel een plaid naar me toe. Wat duurt dit lang zeg. Tijdens de minutenlange stiltes tussen de instructies dwalen mijn gedachten telkens af. Na twintig minuten houd ik het voor gezien.

Elke dag zou ik een ontspanningsoefening moeten doen, was het huiswerk dat Geke me meegaf na de eerste les. De eerste poging mislukte enigszins. Maar er staan ook oefeningen van acht minuten op de cd, zie ik. Wanneer ik dat de volgende dag probeer, blijkt dat veel beter te gaan. Hup, van de linkervoet naar het onderbeen. Rechterbeen, buik, hoofd en ik voel me zowaar echt ontspannen. Het ‘reset’ mijn gedachten.

Schuldig
Ik vergeet alleen vaak om de oefening elke dag te doen, zoals in het ‘huiswerk’ staat. En dus voel ik me een beetje schuldig als ik twee weken later weer het knusse tuinhuisje binnenstap en Geke vraagt: “Hoe is het met je huiswerk gegaan?” Maar het geeft niet, zegt ze, het is wat het is. Je moet niks. Dat zeiden ze vroeger op school nou nooit.

Als nieuwe opdracht krijg ik mee om prettige ervaringen op te schrijven de komende weken en daarbij te noteren wat mijn lichaam aangeeft en welke gevoelens ik heb. In de tussentijd merk ik dat ik bewuster probeer te leven. Tijdens het ontbijt hoef ik niet tegelijk mijn e-mail te checken. Dat kan ook later, eerst mijn aandacht richten op m’n muesli. Proef ik hier iets van vooruitgang?

Kapper
De volgende les bespreek ik mijn positieve notities met Geke. Ik heb drie dingen opgeschreven. Een beetje weinig, concludeert Geke voorzichtig, vooral aangezien dit over een periode van bijna twee weken gaat. En het tussendoor ook nog dankdag was. Nu ben ik nog wel vergeten op te schrijven dat het leuk was om naar de kapper te gaan. Lichamelijk gevoel: zere nek (van de wastafel), tranend oog (omdat de kapster daar met een borstel tegen sloeg, per ongeluk). Gevoelens: blij, verzorgd.

Als ik voorlees wat ik opgeschreven heb, constateer ik meteen dat ik bij elke ervaring ook iets negatiefs heb vermeld. Blijkbaar ben ik toch wat pessimistisch ingesteld en kan ik niet gewoon even genieten van het moment. Nou, dan ben ik in elk geval op mijn plek bij deze cursus mindfulness. De komende weken houd ik een ‘dagboekje’ bij van negatieve ervaringen. En als ik naar het positieve lijstje kijk, ben ik bang dat ik nu ineens veel meer kan verzinnen om op te schrijven.

Leven in het hier en nu, leven met aandacht, bewust leven. Ik heb nog wel iets om aan te werken.

Comments

comments


Leanne van Spronsen

Over

Leanne van Spronsen is journalist en woonde twee jaar met haar man op Aruba. Ze keerde onlangs definitief terug naar Nederland. Als christen is Leanne zoekend naar Gods plan voor haar leven. Voor Mint schrijft ze regelmatig over die zoektocht, andere culturen en 'uit je comfortzone stappen'.


'Ben ik een pessimist?' heeft nog geen reacties

Reageer als eerste!

Reageren?

Je e-mailadres wordt niet getoond.

Copyright magazine Mint, 2015.